Transmutacje

Zielony żuczek

2012-02-08T13:48:00.000+01:00

Butelkowo-zielony "odwłoczek", to kolejna z zawieszek uczynionych przeze mnie na szkolnych warsztatach witrażu. Dzięki temu, że ktoś przywiózł do ULRA odpady z małej huty szkła w Rymanowie, mogłam z czeluści kartonowych pudeł wyszperać ten nieforemny skarb, by objąć go potem drucianą spiralą wspartą na ocynowanej miedzianej taśmie.

Szkoda tylko, że nie fosforyzuje, bo miałabym świetlika :)

Biscornu

2012-02-05T12:47:00.001+01:00

Przedstawiam jeden z efektów spotkań robótkowych, na które uczęszczam od roku: moje pierwsze biscornu wykonane według wzoru dostarczonego przez koleżankę. Jest to początek większego zamierzenia, a mianowicie wykonania przybornika na akcesoria do ręcznego szycia - przybornika na tyle ładnego, że mógłby stać w salonie podczas odwiedzin gości i nie byłby nigdy skazywany na szufladową banicję.
Obiecuję zdawać relację na bieżąco - nie z odwiedzin, oczywiście, tylko z postępów "przyborniczych" prac :-)

Smok na smoczy rok

2012-02-03T16:27:00.001+01:00

Jak wielu frywolitkujących uległam urokowi smoczego wzoru autorstwa Anne Bruvold i choć spóźniłam się na chiński Nowy Rok przypadający w 2012 na 23 stycznia, to z radością chwalę się dziś wysupłanym gadem w dwóch wersjach: "prosto z czółenka" i uprasowanej.

Metal i szkło, czyli "Szklana pułapka" i "Incepcja" w jednym

2012-02-01T11:16:00.003+01:00

Od czego by tu zacząć... Może od początku i powstania całego "zamieszania", czyli od momentu, kiedy w szkole dowiedzieliśmy się, że będą warsztaty witrażu (techniką Tiffaniego): ziarno zostało zasiane i zaczęło kiełkować. A u każdego myśl*, co z tego wyniknie, rozwijała się indywidualnie i każdy miał swoje osobiste oczekiwania, bo tak to już jest z jakąkolwiek zaszczepioną ideą, że rośnie zależnie od gruntu, na jaki ją rzucono.

W końcu nadszedł wyczekiwany dzień i rzuciliśmy się na głęboką "szklaną" wodę, niemalże wyrywając sobie z niecierpliwych rąk noże do szkła, szlifierkę, taśmy miedziane i lutownice z mega-grotami. Jak tonący chwytaliśmy się tych brzytew - tak byliśmy niecierpliwi! Każdy rysował, ciął, szlifował, mył, wycierał, oklejał (łącząc tafle jeziora). A potem - pomału, pomału - przypominająca żywe srebro roztopiona cyna w magiczny sposób zaczynała sunąć na miejsca wyznaczone jej przez miedziane wstążki. Kiedy już tam dotarła, łączyła się z nimi niczym posłuszne fragmenty T-1000 w drugiej części "Terminatora". Wtedy przestały nam drżeć ręce, czy też sami przestaliśmy machać nimi gwałtownie i okazało się, że umiemy unosić się na tej witrażowej wodzie, a niektórzy nawet zaczęli pływać żabką. Prawie nikogo nie można było wygonić z basenu.

No i to była ta chwila, kiedy znaleźliśmy się w szklanej pułapce, z której nawet ostatni skaut siłą i godnością osobistą by nas nie wyciągnął :)

*Niekoniecznie o słoniach :D

Pirate chest

2012-01-30T10:49:00.002+01:00

No, tak... Chyba znowu marzą mi się podróże w jakieś cieplejsze rejony - tam, gdzie na plaży znaleźć można zagubiony skarb piratów. Gdzie perły nie są z filcu, piasek ma inną fakturę niż tkackie pętelki, a skrzynia (przynajmniej) podwójne dno i krawędzie wzmocnione okuciami niekoniecznie na podkładzie z sizalu. A morze... A morze nie sunie do brzegu splotami sumaku :)
Marzenia, marzeniami, a na tę zimową porę musi mi wystarczyć moja szkolna tkanina z fakturą...

Krople liliowe

2012-01-29T09:50:00.000+01:00

Na rozgrzewkę przed nadchodzącym sezonem wiosennym, chociaż zima dopiero zaczęła się na dobre :)

Pajęczarki

2012-01-26T10:19:00.019+01:00

Złapałam w pajęczą sieć szklane kropelki rosy i splątałam z tego komplet biżuterii. Pamiętacie taką baśń* o księżniczce, która chciała mieć naszyjnik, jaki zobaczyła na skoszonej łące? Na łańcuszkach pajęczyny zawieszone połyskujące wszystkimi kolorami klejnoty - małe wodne pryzmaty zaczarowane przez słoneczne światło...

Moja wersja jest raczej mroczna - zaklęta w świetle księżyca przez jakąś nocną zjawę...

*Naszyjnik z kropli wody ze zbioru Bursztynowe baśnie Hanny Zdzitowieckiej

Tęsknota za Słońcem...

2012-01-24T10:53:00.004+01:00

Na tę tęsknotę za Słońcem znalazłam sposób: płynne słoneczko, czyli miód. Miód w koralikach, miód w kolorze nici (ten bardziej scukrzony). I jeszcze pitny miód w glinianej czarce - na rozgrzewkę przed frywolitkowaniem :)

Moja Mademioselle Brancusina...

2012-01-18T06:05:00.007+01:00

Od zawsze byłam zakochana w rzeźbie Mademoiselle Pogany Constantina Brancusi'ego. Wiedziałam, na której stronie encyklopedii znajduje się przedstawiające ją zdjęcie - tak, abym w każdej chwili mogła je odnaleźć. W końcu wyrzeźbiłam, czy raczej "wydłubałam", moją wersję tej figurki. Brak jej szlachetności oryginału: nie jest tak smukła (widać zwyciężyły moje ciągoty do kształtów kulistych), ani tak gładka. Ale jest moja, moja własna :D

Zeszłoroczne oczko

2012-01-17T11:28:00.006+01:00

Trochę śniegu za oknem i od razu mi lepiej :) Nie chcę przez to powiedzieć, że lubuję się w zimnie i śliskiej nawierzchni, ale bardzo mi brakowało zgodności kalendarzowej pory roku z pogodą. Potrzebowałam tej odrobiny Słońca i lekkiego mrozu, żeby znowu zebrać się do działania i - na przykład - zrobić zdjęcia. "Istnienie" ciśnienia też nie jest bez znaczenia :D
Oto dalszy ciąg odrabiania zaległości z zeszłego roku: naszyjnik z jasnobłękitnym kaboszonem. Szkiełko o tak mało konkretnym zabarwieniu będę mogła zamykać w różnych kolorach koronek.

Frywolnie, ale jednak inaczej :)

2012-01-16T10:00:00.005+01:00

Muszę się Wam pochwalić wygraną w pewnym smakowitym konkursie, ale nie będzie dzisiaj zdjęć (bo swoich jeszcze nie zrobiłam), będą tylko linki :)

Otóż, na blogu "Lawendowy Dom ...od kuchni" wygrałam przeuroczy fartuszek, który prezentuje - na sobie - autorka tego kulinarnego blogu tutaj.

Haft haczowski - biały relief

2012-01-05T12:05:00.012+01:00

Haft haczowski jako tradycja ma historię nieco podobną do znanego obecnie haftu kaszubskiego. Spopularyzowała go Zofia(?) Urbańska. Ta dziedziczka z Haczowa zafascynowana haftami angielskim i richelieu stworzyła na ich podstawie odrębną technikę*, której zaczęła uczyć okoliczne dziewczęta. Początkowo wykonywano go na potrzeby dworu, ale później wykorzystywano także do zdobienia elementów stroju regionalnego z haczowskich okolic.
Haft ten wyszywa się dwiema niteczkami białej muliny na białym płótnie, ale dzięki podkładowi z "bawełniczki" jest on dużo bardziej wypukły niż haft angielski. Zaś przęsełka, w przeciwieństwie do haftu richelieu, nie są obdziergiwane a tylko owijane raz lub dwa ostatnią tworzącą je nitką.

*Więcej o wzorach i sposobie wykonywania można się dowiedzieć z prezentacji multimedialnej dostępnej tutaj.

Poświąteczne remanenty...

2011-12-27T16:04:00.003+01:00

...czyli odkrywanie, o czym zapomniałam przed świętami.

Na przykład o napisaniu przedświątecznego posta z życzeniami dla Czytelników, o zrobieniu zdjęć kilku rzeczy (które już rozeszły się w świat) i "szyszaków na ludziu" (jak prosiła Woalka), o pokazaniu zdjęć rzeczy, którym zdążyłam je zrobić zanim rozeszły się w świat. I o tych paru sprawach, co mi w ogóle umknęły w bożonarodzeniowej gonitwie (a miały być spokojne święta...) i nie ma nawet szans, żebym sobie teraz przypomniała, co to było... Zaczynam więc, w miarę możliwości mej pamięci, nadrabiać zaległości :)
Na początek "chałwa z rodzynkami" - kolczyki zrobione na początku grudnia.

Sznurkowe opowieści (cz. 10) - podróż do Indii

2011-12-21T10:57:00.008+01:00

Dawno, dawno temu dostałam od koleżanki kilka sznurków korali (sprowadzanych do sklepu z indyjską odzieżą): nie mogły trafić do sprzedaży ponieważ były zerwane lub brakowało im zapięć. Zdemontowałam je, posegregowałam i ukryłam w przepastnych pudłach z rzeczami do wykorzystania w bliżej nieokreślonej przyszłości. Teraz odkrywam te skarby na nowo i daję drugie życie :)

Dwa ptaki-filcaki

2011-12-19T14:19:00.004+01:00

Ptaki-filcaki przyleciały ze mną do domu z ostatniego przedświątecznego robótkowania. Uszyłam je z syntetycznego filcu, wypchałam "podartą na strzępy" ubraniową ociepliną. Potem naszyłam skrzydełkowe aplikacje i ozdobiłam je haftem koralikowym, a na koniec zamontowałam cekinowe oczka i sznurkowe pętelko-nóżki. Pomysł zawdzięczam Beacie (dzięki za szablon i przepis na ptaszka z kwadratu) i dziewczynom z sobotnich spotkań robótkowych. Pozdrawiam Was serdecznie!

Kwiatek konkursowy

2011-12-18T15:16:00.009+01:00

Odważyłam się i o tym napiszę, chociaż nie ma się czym chwalić :)
Odważyłam się i wysłałam tę zakładkę na konkurs "Pamiątka FOLKnOWA", gdzie chodziło o zaprojektowanie regionalnej pamiątki inspirowanej ludowymi motywami kwiatowymi związanymi z folklorem Małopolski. Wyniki ogłoszono (i tu nie mam się czym chwalić), wygrali lepsi - choć nie wszyscy zainspirowani motywami kwiatowymi, a raczej strojem ludowym w ogóle - projektanci. Gratulacje dla nagrodzonych i dla pomysłodawców projektu, bo każda promocja polskiego rękodzieła warta jest zachodu! A ja się cieszę, że mogłam wziąć udział :D

Mam i ja

2011-12-15T09:54:00.003+01:00

Ha, mam i ja: wymarzone drewniane czółenko, ręcznie wyrzeźbione przez bardzo wiekowego snycerza i zdobyte dzięki koleżance ze szkoły! Może kiedyś zrobię podobne własnoręcznie :)

Pralinki

2011-12-13T15:27:00.006+01:00

Mam słodkie skojarzenia z ciasteczkami almendrados, belgijskimi czekoladkami z marcepanem lub kawą o zapachu amaretto - migdał rządzi! Mogą być jeszcze migdały i pomarańcze, a do tego kieliszek wiśniówki (takiej lekko migdałowej oczywiście).
Takimi smakozapachami zaklinam zimę i proszę o śnieg, żebym mogła zacząć używać perfum, w których czuć właśnie migdały i pomarańcze, różę i odrobinę paczuli...

Rzecznik w sieci :)

2011-12-05T14:08:00.006+01:00

W skarbach z wakacji wyszperałam płaski kamyk. Matowy, szary otoczak wygładzony przez rzeczne nurty. Postanowiłam wykorzystać go inaczej niż jako wypełnienie szklanej misy z różnościami i zamknęłam go w koronkowym gniazdku.

Szyszaki

2011-12-02T10:12:00.007+01:00

Wywarkoczyłam, skończyłam, mąż obfocił, a zimy brak... I tylko mi nie mówcie, że wywołuję wilka z lasu, ale taka pogoda, jak za oknem nie jest szczytem moich grudniowych marzeń.
Bo do noszenia szyszaków*, które grzeją niemiłosiernie, potrzebna jest odpowiednia sceneria i temperatura :) Nowy Świat już oświetlili, teraz poproszę o odrobinę śniegu i niewielki mróz.
*Nazwa wzięła się z mężowskich skojarzeń względem czapki, ale pasuje i do koloru i charakterystycznej szorstkości zgrzebnej wełny użytej przeze mnie do wydziergania tego kompletu.

Sznurkowe opowieści (cz. 9) - biało na białym

2011-11-30T11:25:00.008+01:00

Czekając, aż lepszy z domowych fotografów zrobi zdjęcia szalika i czapki - wrzucam kolejny przyszyjnik. Szklany kamyk tym razem polukrowałam sznurkiem na biało, bo ja lubię bezy... Niby słodko słodka słodycz i nic poza tym. Chyba, że chodzi o "teksturę"*: krucha skorupka, która zaraz rozpływa się na języku i lekko ciągnące wnętrze. Mmmm... Bitter-sweet w smaku, a bittersweet w kolorze? Może. Ale zdjęć nie robiłam w wersji czarno-białej, kolory po prostu takie są naprawdę.

*Iwona, dzięki za to skojarzenie :)

Sznurkowe opowieści (cz. 8) - ab ovo

2011-11-28T12:49:00.011+01:00

Na dobry początek - mam nadzieję. Chociaż za oknem wicher straszny wieje i niepokoi ciało i duszę, to może takie "przyszyjne" jajo pomoże mi zebrać się dziś w całość :)

Zgrzebnie, czyli len

2011-11-24T10:16:00.020+01:00

Z wycieczki do Żyrardowa, na którą wybrałyśmy się silną grupą*, przywiozłam metr lnianego płótna (i lniany krawat w jodełkę, ale tu nie o tym...). Tkanina musiała nabrać tzw. mocy urzędowej, co nastąpiło całkiem niedawno i powstał z niej zgrzebny woreczek, który jest tylko opakowaniem na prezent - drewniany grzebień do włosów.

*Ta silna grupa to kobieca ekipa z pewnych sobotnich spotkań robótko-
wych.

Sznurkowe opowieści (cz. 7) - Praktyczne szkło

2011-11-23T14:37:00.013+01:00

Naszyjników nigdy dość! Takich przyszyjnych też. A ten poza taką właśnie długością ma i inne zalety - na przykład pasuje idealnie do klimatu serialu HBO "Gra o tron", gdzie dziwne istoty czają się we mgle białej jak mleko...
Takie mam skojarzenia z tym szklanym kamykiem, który pochodzenie ma banalne: został zakupiony w Praktikerze, zapakowany wraz z kolegami w plastikowy słoiczek. Ja opakowałam go po swojemu :)

...

2011-11-15T22:42:00.001+01:00

Szalik skończony (brak tylko guzików), czapka zaczęta, w planach bolerko... A tu trzeba jechać do szkoły :)
Ale obiecuję, że jak wrócę, to zdjęcia wrzucę.

Dzieje się, warczy... Warkoczy :)

2011-11-04T11:44:00.004+01:00

Na zeszłą zimę nie zdążyłam, ale na tę zamierzam być lepiej przygotowana i spełniam jedno ze swoich marzeń: "dzieję" szalik gigant zapinany na guziki. I warczę na siebie. Bo pierwsza wersja wyszła za szeroka, sprułam więc ze dwadzieścia centymetrów udzierganej już robótki. Bo potem walczyłam z dobrym rozmieszczeniem dziurek... Bo przecież nie mogę, jak człowiek, rozrysować sobie wszystkiego, tylko lecę na żywo! Kto mnie zna - nie uwierzy, że mój żywioł może być tak chaotyczny (sama nie wierzę :), ale naprawdę chcę szybko mieć ten szalik. I oczywiście, "co nagle to po diable". A mogłam usłuchać mądrości ludowych...
Ale dzieje się, warkoczy...

Sznurkowe opowieści (cz. 6) - Kokos

2011-11-02T13:31:00.006+01:00

Liście lecą z drzew, liście lecą z drzew... A mnie odbija palma w słonecznym kolorze yellow bahama. Wszystko to za sprawą korali z drzewa kokosowego, które dobrze się komponują w takim otoczeniu. Swoją drogą, to ostatnio popularny kolor w mojej okolicy: przybrały go niemal wszystkie kamienice naprzeciwko moich okien :) Trudno się nie zainspirować...

Łucznictwo

2011-10-31T10:05:00.008+01:00

Na wiklinowe ścieżki wkroczył "łucznik". Bo czyż nie z arkadami kojarzyć się może splot ścianek w tym typie koszyka zwanym tacką ażurową? Wyplata się całość szybko. Na tyle szybko, że ręce zdążą się tylko rozgrzać, a praca jest już skończona. I trzeba zrobić kolejne - chociażby tylko małe - "łucznicze" ćwiczenie, żeby nie zostawiać dłoni z tym szczególnym rodzajem niedosytu... A ponieważ wszystko, co małe (nawet jeśli nieco koślawe...) jest urokliwe, to dwa maleństwa znalazły się w dobrych rękach zanim zrobiłam im zdjęcia :)

Zaległe kolory jesieni, czyli sznurkowych opowieści cz. 5

2011-10-28T10:14:00.011+02:00

Po zapowiedzi zimowej wracam do aktualnej pory roku i dalej działam w sznurkowym materiale. Zadziwiło mnie w nim to, że czerwony

sznurek bawełniany jest mniej gładki niż szary: zgrubienia utrudniające zaciąganie kółeczek pojawiały się znacznie częściej niż na wersji zgrzebnej. Ciekawe czemu?
Oczywiście pracuję czółenkiem dentystycznym (bo na nie da się nawinąć koraliki o średnicy 1 cm, jak te z barwionego koralu właśnie) i dużym czółenkiem granatowo-niebieskim.

Opowieść zimowa mlekiem i miodem płynąca

2011-10-27T13:20:00.006+02:00

Skończyłam, skończyłam, skończyłam! Powiększyłam "opowieść zimową" do 29 cm średnicy i pracę uważam za zakończoną. Dopowiedzenie w tytule dodałam w nadziei, że zima - mimo że długa i mroźna - będzie właśnie mlekiem i miodem płynąca. I nie mam tu na myśli napitku podawanego podczas przeziębienia, a wielość zrealizowanych pomysłów rękodzielniczych. No, zrealizowanych chociażby ze względu na to, że dzierganiu sprzyjają długie zimowe wieczory przy grzanym winie...

Sznurkowe opowieści (cz. 4) - Czarny pazur

2011-10-25T10:09:00.008+02:00

W czarnej rozpaczy - związanej z bulbą - przypomniałam sobie jednak szczęśliwie, że nie pokazywałam pewnego naszyjnika, który obfociłam już jakiś czas temu. Jest z tej sznurkowej serii robionej na czółenku dentystycznym, a ozdobiłam go onyksami upolowanymi na tegorocznych targach "Złoto, srebro, czas".

Opowieści zimowej ciąg dalszy

2011-10-23T10:07:00.004+02:00

Kolejny post bez obrazków, bo na razie nie robię nic całkiem nowego. Zdecydowałam się jednak powiększyć serwetkę, którą pokazywałam jakiś czas temu (Opowieść zimowa). No i stosuję tę "terapię frywolitkową" na bulbę przeklętą, czyli ganglion - zwany też uroczo torbielą galaretowatą. Cudne nazwy, nieprawdaż? Bulba to mój wymysł...
Zmieniłam nici z naturalnego Zefira na Adę (30 tex) Ariadny w kolorze 407 (miodowy taki) i wymyślam na bieżąco wzór, starając się zachować charakter oryginału.

Bulba przeklęta...

2011-10-22T15:46:00.002+02:00

No i stało się... Chciałam odpocząć od frywolitek i wzięłam się za zaległości. Na pierwszy ogień poszła sukienka, którą przerabiam na bluzkę i ocieplacz "nakarczny". Dzianinka owej sukienki cienka, a każde oczko trzeba złapać, żeby się nie pruło. No i łapałam. Cały wieczór łapałam szydełkiem nr 0,6. A potem się okazało, że "złapałam" też ganglion. I mam piękną gulę na lewym nadgarstku, który teraz muszę oszczędzać.
Dziergam od czwartego roku życia i pierwszy raz spotyka mnie taka "rękodzielnicza" przypadłość. Uff, uff... Złe, niedobre coś. Buu...

Sznurkowe opowieści (cz. 3) - Lustro van Eycka

2011-10-20T10:43:00.007+02:00

Ludzkie oko działa bardzo wybiórczo, oko aparatu - nie :) I to dlatego - nieświadomie* - uwieczniłam się (odzwierciedliłam?) na zdjęciu sznurkowego wisiora, a szklanozłote korale stały się moim "lustrem van Eycka". Pamiętacie Portret małżonków Arnolfinich? Tylko, że w malarstwie umieszczenie lustra na obrazie było środkiem artystycznego wyrazu, na który decydowali się twórcy (żeby wspomnieć jeszcze Velázqueza i Picassa), a nie - jak u mnie - dziełem przypadku...

*Bo oko, a w zasadzie mózg, nie przetworzył informacji o tym, że mój wizerunek znalazł się na cyfrowym odbiciu rzeczywistości.

Wyzwanie ukończone, czyli wieczór czwarty i piąty

2011-10-19T11:18:00.007+02:00

Skończyłam i jestem z tego niezmiernie zadowolona. Bo, po pierwsze - przydały mi się wszystkie tricki frywolitkowe, których się nauczyłam. Po drugie - dzięki użyciu tych tricków serwetka w zasadzie składała się z trzech "rzędów" i w związku z tym miałam tylko 6 końcówek nici do wciągnięcia w całej serwetce. Po trzecie - miałam już dość nitki Kaja (Ariadna), z którą się nie polubiłam. Po czwarte i najważniejsze - udało mi się podołać wyzwaniu i świetnie się przy tym bawiłam :)

Wyzwania ciąg dalszy, czyli wieczór trzeci

2011-10-17T09:18:00.005+02:00

Prace przy serwetce posuwają się do przodu. Jak widać zrobiłam wszystko, aby mieć jak najmniej nitek do pochowania: pierwszy raz supełkowałam jednocześnie na dwa czółenka i dwa kłębki. I było warto, bo mogłam przejść do następnego rzędu i mieć do schowania tylko dwie końcówki :)

Pewne wyzwanie... Wieczór pierwszy i drugi

2011-10-15T12:34:00.010+02:00

Jakiś czas temu podjęłam wyzwanie, które polega na wykonaniu serwetki ze zdjęcia. Żeby nie było zbyt prosto, to zdjęcie przedstawia* frywolitkowy nadruk na metalowej tacy. Dla zarejestrowanych forumowiczów jest dostępne w nieco większym rozmiarze:)
*Wrzucam link do zaprzyjaźnionego bloga, bo link forumowy nie otwiera zdjęcia bez zalogowania.
Oto moje postępy w pracy nad serwetką:

Sznurkowe opowieści (cz. 2) - Brunhilda

2011-10-13T10:00:00.003+02:00

Kolejny sznurkowy twór: wisior Brunhilda (tak, tak, ta od Nibelungów i Wagnera) - zdecydowanie "północny" w charakterze, lecz zbyt siermiężny dla Królowej Śniegu, bo złożyły się na niego tylko sznurek i szkiełka. Zostaję więc przy skojarzeniach z wojowniczą Walkirią :)

2011-10-12T16:09:00.007+02:00

Tym razem szkolna praca z koronki frywolitkowej: serwetka według wzoru "Arches" Marilee Rockley wykonana z nici Kaja (Ariadna), które nadają się raczej do robót szydełkowych. Frywolitka z nich wyczółenkowana jest miękka i wymaga jeszcze lekkiego krochmalenia. Oryginalny wzór musiałam dostosować do grubości nici i dodać jeden element raportu, więc środek składa się z siedmiu, a nie z sześciu kółeczek.

Sznurkowe opowieści (cz. 1) - Bursztynowy szlak

2011-10-04T10:32:00.014+02:00

No i stało się... I nic już nie będzie takie, jak dawniej. Dzisiaj wystąpi przed Państwem teatrzyk frywolny w sztuce pod tytułem "Markiza wśród piratów", opowiadającej o tym, jak arystokratyczna frywolitka podążając bursztynowym szlakiem zbratała się z bawełnianym niebielonym sznurkiem :)
W skład wędrownej trupy weszli: sznurek gładki bawełniany w szpuli, pięć bursztynowych korali (średnicy 1 cm), pirackie czółno "dentystyczne" i czółenko zwyczajne, bieliźniane kółeczko plastikowe. I dwie ręce, nie całkiem lewe.

Opowieść zimowa

2011-09-30T10:59:00.003+02:00

I tak wczesną jesienią skończyłam zimową opowieść. Przynajmniej na razie, bo zastanawiam się, co z nią zrobić. Póki co jest na tyle mała (ma niecałe 20cm średnicy), że mogę ją oprawić w ramkę. Ale mogłabym również dalej zmagać się z rozwijaniem wzoru, a to też kusi...

Recykling opakowań plastikowych

2011-09-29T13:20:00.005+02:00

Ponieważ świat frywolny (jak sama nazwa wskazuje) nie może być zbyt poważny, chcę pokazać coś ku rozbawieniu :)
Otóż poszukiwałam ostatnio czółenka zdolnego pomieścić dużo nici, bądź sznurka. Niestety żadne z dostępnych nie spełniało moich oczekiwań* i już miałam nawet wykonać jakoweś z masy fimo, ale doczytałam gdzieś w sieci, że nie jest to dobry materiał na czółenka (mało elastyczny i lubi pękać). A pomysły czekały i się niecierpliwiły... Dopadłam więc pudełeczko po nici dentystycznej i wykonałam takiego stwora:

Oczywiście nie jest to sprzęt idealny. Gumowane brzegi pudełeczka wypadły w najmniej odpowiednim miejscu - na dzióbkach czółenka, a obie części i szpuleczkę musiałam skleić ze sobą na stałe. Jest też trochę za szerokie lub zbyt krótkie - zależy jak spojrzeć... Ale działa.
*Decoromana podrzuciła mi linka do odpowiedniego czółenka, ale jego sprowadzenie trochę potrwa :)

Idzie zima...

2011-09-27T17:26:00.008+02:00

Zupełnie niespodziewanie robię coś większego niż zakładka. A zaczęło się - niewinnie - od "płatka śniegu" Susanne Schwenke znalezionego na Le Blog de Frivole. Kiedy zrobiłam tę nieprawidłową, bo pięcioramienną, śnieżną gwiazdkę postanowiłam zmierzyć się z wzorem i dodać coś od siebie. To po prostu weszło mi w krew...
I tak z bawełnianej nitki Zefir (Ariadna), z pomocą czółenek Clover i... niebieskiego czółenka - które kupiłam wczoraj, wyrzuciłam opakowanie i nie pamiętam nazwy - powstaje dalszy ciąg śnieżnej opowieści.

Grubociosany filigran

2011-09-23T12:24:00.008+02:00

Zainspirowana wczorajszym spotkaniem z koleżankami postanowiłam wypróbować - jako materiał do supłania frywolitek - bawełniane sznurki . Ze starych "pudełkowych" zapasów wyszperałam trzy wersje kolorystyczne (białą, szarą i czarną), ale sprawdziła się tylko jedna. Szara i czarna są nierówne, co bardzo utrudnia zaciąganie kółeczek. A już miałam pomysł na wykorzystanie tych dość twardych włókien do tworzenia większych form koronkowych... Nic straconego (poza czasem): po weekendzie udaję się na sznurkowe polowanie!
Inna sprawa, że przydało by się też większe, dużo większe czółenko :)

Wyzwanie zakończone: Motyw #25

2011-09-21T14:57:00.007+02:00

W zeszłym roku podjęłam wyzwanie! Wpisałam się w poczet uczestników projektu "25 Motif Challenge" i zaczęłam prezentację prac od wyfrywolitkowanego wówczas serca według schematu pochodzącego ze strony Iris Niebach. Ostatnio policzyłam drobiazgi wykonane w ramach wyzwania i okazało się, że ta właśnie zakładka jest ostatnim, 25-tym motywem. A żeby było ciekawiej, to wzór* również jest autorstwa Madame Iris :)
Taka mała klamra...

*Wzór "Rita" z książeczki Fantasia 3

Purple Rain

2011-09-20T10:48:00.004+02:00

Mały przeskok w czasie i przestrzeni do roku 1984, gdy ukazał się album Prince'a "Purple Rain". Film, którego ścieżkę dźwiękową zdobiły piosenki z tej płyty, według mnie nie przeszedł próby czasu. Jednak muzyka, to zupełnie inna sprawa: obroniła się i stała klasyką, a jej brzmienie wciąż wywołuje dreszcz. Niesamowity, przejmujący dreszcz...

Jednak jeszcze nie Mongolia

2011-09-19T12:59:00.013+02:00

"Bat Oczir zniżył głowę jeszcze bardziej i ujrzał, że to, co brał za jednolicie tkane, barwne tło, w rzeczywistości jest misternym haftem. Pośród plecionki najcieńszych nitek rysowały się postacie ludzi, zwierząt i roślin. Pełno ich było wszędzie i nieskończonym tłumem zapełniały całą powierzchnię Makaty."
[Kuczyński M. Gwiazdy suchego stepu, s. 37; Warszawa 1982]

Oj, chciałabym, żeby mój gobelin był tak misterny, jak Makata z powieści Macieja Kuczyńskiego! Niestety, jeszcze nie tym (pierwszym) razem... Bo chociaż żyje on własnym życiem - zależnie od oświetlenia - to nie jest tak idealnie utkany: brzegi ma nierówne i w okolicy słoneczka trochę faluje. Może z gorąca - jak powietrze nad rozgrzanym stepem - ale jednak tutaj to efekt niepożądany :)

A teraz czas na rozwiązanie zagadki mechatej kulki. Pytanie okazało się podstępne, bo kulka to nie początek, a raczej dokończenie gobelinowej przygody - jest sfilcowana z wełny wyskubanej z końcówek włókien wystających po lewej strony tkaniny*. Ten cały "kolorobraz" w jednej kulce był zapowiedzią pokazania gobelinu.

*te końcówki nie mogą byś dłuższe niż 2,5cm, więc zbyt długie się odskubuje (a nie obcina), żeby lepiej przylegały do tkaniny

Mechata

2011-09-17T10:47:00.003+02:00

Dzisiaj filcowa kulka: melanż zupełny i mała zagadka. Kulka jest zapowiedzią innej pracy, czy ktoś zgadnie jakiej?

Słowik pana Andersena. Motyw #24

2011-09-16T10:58:00.012+02:00

Nadal jesteśmy w pałacu Cesarza i odkrywamy jego tajemnice. A sekretem tej zakładki jest mała modyfikacja wzoru "Chinese Coin" (Jon Yusoff) - dodałam jeszcze jedno okrążenie złożone z samych łuczków i koronka przestała przypominać chińskie monety szczęścia*. Teraz kojarzy mi się z bambusowymi klatkami dla ptaków. Ale, patrzcie, nie ma w niej słowika! Lata wolno i śpiewa komu chce, i rybakowi i Cesarzowi też :)

*Trzy (zazwyczaj) monety "z dziurką" związane ze sobą czerwoną tasiemką, noszone jako talizman.

Gù Gōng i fantazyjne motylki

2011-09-15T18:38:00.006+02:00

Przedstawiam zakładkę w nieco orientalnym stylu, bo dalej podróżujemy przez Wschód.
Kiedy rok temu otrzymałam od Iris Niebach jej książeczkę Fantasia 3, zachwyciłam się wzorami koronek brzegowych i wstawek tam zamieszczonych. Nie byłabym jednak sobą, gdybym - korzystając z gotowych schematów - nie dokonała w nich drobnych zmian... I tak, brzegowa "Silvia" stała się wnętrzem mojej zakładki (po małej modyfikacji), a motylek spośród listków cluny z wzoru "Gloria" sfrunął i przysiadł na kwiatowym ogonku. A chociaż całość ma zupełnie inną kolorystykę, to kojarzy mi się z Zakazanym Miastem i jakimiś sekretnymi drzwiczkami, którymi możnaby się dostać na teren tego kompleksu pałacowego bez zgody Cesarza... W końcu fantazja nie ma granic :)

PS. Niedługo pokażę jedną z prac wykonanych w szkole.

****

2011-09-07T07:21:00.001+02:00

A teraz będzie chwila przerwy, bo jadę do szkoły: tkać, malować, "koronkować", wyplatać i lepić :)

Pozdrawiam Was na ten czas!
Marta

Mam latawiec...

2011-09-05T09:52:00.003+02:00

...i nie zawaham się go użyć! Odpowiednią lekturą mogłaby się okazać książka Nefrytowy tron Naomi Novik, albo poprzednia część cyklu powieściowego Temeraire: Smok Jego Królewskiej Mości, bo latawce zawsze kojarzyły mi się ze smokami. Pewnie dlatego, że w swojej historii często przyjmowały ich postać (chińskie latawce bojowe), a ja - ze względu na moje imię - mam sentyment do smoków.
I, jak by się uprzeć, to w tej zakładce można dopatrzeć się smoczej łuski :)

Butelka na dżinna, lecz nie "die Kleinsche Flasche"

2011-09-03T14:36:00.013+02:00

Tak, tak, nie pomyliłam się: nie ma błędu w odmianie, ani literówki :) To jest pojemniczek do przechowywania dżinna, czyli przyjaznego - zazwyczaj - duszka o formie dość dobrze ściśliwej, bo (jak to u duszka) bezcielesnej. Zdolność do autokompresji, to cecha niezbędna do zajęcia tego lokum, ponieważ buteleczka ma 6cm wysokości...
Jak przypuszczam charakter lokatora może być nieco ostry*, ale sposobem na jego złagodzenie jest noszenie owej fiolki w pobliżu serca. W końcu każdemu może się kiedyś przydać osobisty dżinn ;)

*Flaszeczka pierwotnie zawierała tabasco.

PS. Die Kleinsche Flasche to tzw. butelka Kleina, która powstaje przez wirtualne "sklejenie" dwóch wstęg Moebiusa (tutaj wizualizacja).

Ostatnie sowy lata

2011-09-02T16:12:00.013+02:00

Makramy letnie, ale już w kolorach jesieni. Koraliki, których użyłam do wyplecenia małych sówek, pochodzą z urlopowego odzysku, czyli z zakupionych nad morzem bransoletek. Zakupionych oczywiście w celu natychmiastowego zdemontowania :)
Duża sowa ma oczy i dziób z własnoręcznie przeze mnie ulepionych fimo-wych "paciorków".

Dalekie pawilony

2011-09-01T09:00:00.005+02:00

Kontynuując moją "podróż" przenoszę się do Indii, gdzie rozgrywa się akcja mini-serialu Dalekie pawilony (1984) nakręconego na podstawie powieści Mary Margaret Kaye*. Różnorodna faktura zakładki - drobnych, choć chropowatych filigranów ze złotej nitki i miękkich splotów indygo z bawełnianego kordonka - jest jak podwójna natura zamknięta w jednej osobie głównego bohatera. Ale decyzja, czy ta zakładka "znajdzie w końcu swoje wyśnione królestwo" i jakie ono będzie, zależy już tylko od użytkownika.

*Autorka, opisując losy wychowanego w "perle brytyjskiej Korony" Anglika, mogła wzorować się na własnych doświadczeniach, bo i ona do 10 roku życia mieszkała w tym kraju.

Stara baśń, albo zabytki Samarkandy

2011-08-30T11:27:00.006+02:00

Takie - odległe w czasie i przestrzeni - skojarzenia budzi we mnie ta zakładka. To ze względu na kolor i użyty materiał, czyli dziwny kordonek o naturalnej barwie, który w składzie swoim ma len. Ale być może nie tylko... Kilka moteczków tych nici kupiłam przypadkowo w sanockim second-handzie a sądząc z języka opisu na metce wnioskuję, że są niemieckie*, lecz reszty nie daje rady przetłumaczyć żaden translator on-line. Nici są matowe, lekko mechate i naprawdę mocne, bo mimo trudności z zaciąganiem kółeczek (to przez tę "mechatość") nie pękają. Sama robótka wygląda odrobinę zgrzebnie, jak wykonana z wełny, ale już wiem, że i takie frywolitki mają swoje zwolenniczki.

*zdjęcia nici i metki zamieszczę niedługo w poście o materiałach

Roześmiane kulki

2011-08-29T09:39:00.008+02:00

Obiecałam Alicji, że pokażę moje inne sposoby na robienie zawieszek do ciężkich wisiorków w koronce frywolitkowej, bo oplatanie całej kulki drucikiem nie do końca mi się podoba - sprawdza się użytkowo, ale cierpi na tym wygląd wisiorka. Więc w przerwie zakładkowych dożynek przedstawiam dwa nowe pomysły, które przyszły mi do głowy: duże szklane kulki z nadrukowanymi uśmieszkami (cóż, takie miałam...) obrobiłam koronką, ale dodając "okienka" z plastikowych kółeczek - na nich właśnie zaczepiłam druciane zawieszki. Okienka mają jeszcze tę zaletę, że umożliwiają obracanie kuleczek i ukrycie, bądź odsłonięcie uśmieszków.

Kłos VI

2011-08-28T10:07:00.005+02:00

Znad Morza Czarnego wędruję dalej szlakiem literatury dla młodzieży w kierunku południowo-wschodnim: na wybrzeże Morza Egejskiego i do tureckiej Anatolii. Trafiłam tu kiedyś - w podróży książkowej, oczywiście - z cyklem powieściowym Eugeniusza Paukszty (Złote korony księcia Dardanów i W cieniu hetyckiego sfinksa).

Kłos V

2011-08-27T07:36:00.005+02:00

Wakacje się kończą, ostatni moment na doczytywanie letnich lektur. Książkowo ląduję znów nad morzem, trochę cieplejszym, bo to Morze Czarne i wspomnienie o czytanej dawno temu Złotej mahmudii Lesława M. Bartelskiego. Pasowałaby mi do niej taka zakładka, ale wtedy nie umiałam jeszcze "frywolnie" wiązać supełków...

Kłos IV

2011-08-26T12:44:00.008+02:00

Nadal "zwiedzam" Skandynawię. Po wczorajszych ulewach naszło mnie na Lato Muminków... Chyba z potrzeby szukania pozytywnych stron sytuacji bez wyjścia, bez wejścia, albo bez frontowej ściany :) Bajkową książkę Tove Jansson mam, czytałam i czasami do niej wracam. Ostatnio udało mi się też nabyć - na CD - śpiewowisko z 1978 roku z piosenkami Tadeusza Woźniaka i boską obsadą (Holoubek, Hanin, Kęstowicz, Czechowicz, Niemirska, Bończak, Szaflarska i in.). To był "hicior" mojego dzieciństwa i skarb wielki (w postaci dwóch kaset magnetofonowych) pożyczony potem przez kogoś niefrasobliwego na wieczne nieoddanie... I teraz, po długich poszukiwaniach, odnaleziony na nowym nośniku. Ach, jednak marzenia się spełniają, nawet takie niepozorne.
A chociaż zakładkowy kłos będzie przydatny tylko przy korzystaniu z wersji książkowej, to kolorystycznie pasuje do okładek obu wydań tej letniej historii.

Kłos III

2011-08-25T09:19:00.004+02:00

Dzisiaj inny gatunek zboża: kolory łagodniejsze, jakby prześwietlone słońcem, ale tym znanym z rejonów wysuniętych bardziej na Północ. Może do zaznaczania postępów w czytaniu jakiejś skandynawskiej sagi?

Kłos II

2011-08-24T12:02:00.004+02:00

"Południowe", wibrujące niemal elektrycznie połączenie kolorów! Ja, ze względu na brak karaibskich korzeni, w ubiorze na takie bym się nie odważyła, ale w niewielkiej formie zakładki wydało mi się interesujące. Co Wy na to?

Żeby było czym założyć - Kłos I

2011-08-23T12:32:00.009+02:00

Lato się kończy, niektórzy zaraz wracają do szkoły, a ja zaczynam zakładkowe żniwa! A raczej urządzam dożynki, bo zakładki robiłam starając się wykorzystać wszystkie kolorowe resztki włóczek, które mają zwyczaj zostawać na czółenku po wysupłaniu małych robótek (zresztą większych też, tylko jest ich stosunkowo mniej) . No i oczywiście trudno mi teraz ustalić, co to były za nici. Jedynym pewnikiem jest to, że bawełniane :) Oto pierwszy kłos:

Forget-me-nots

2011-08-22T11:01:00.029+02:00

Maria Konopnicka
Niezapominajki

Niezapominajki
to są kwiatki z bajki!
Rosną nad potoczkiem,
patrzą rybim oczkiem.

Gdy się płynie łódką,
Śmieją się cichutko
I szepcą mi skromnie:
„Nie zapomnij o mnie”.

Funkcjonuje kilka wersji tego wierszyka. W innych niezapominajki patrzą żabim, żółtym lub modrym oczkiem. I, gdy przepływasz łódką, mogą szeptać Ci cichutko i prosić Cię skromnie: "Nie zapomnij o mnie..."

Fiołkowa zapowiedź jesieni

2011-08-20T12:45:00.010+02:00

Jesień już naprawdę blisko, chociaż niewielu w to uwierzy: jeszcze tylko na nitkach pajączków nadleci babie lato, a potem odejdzie wraz ze śliwkami i bakłażanami. I tylko kolor po nich zostanie, zamknięty w słoikach powideł i marynat. Ale w owej zapowiedzi, ze względu na "mechatość" filcowych kulek i jesienną konieczność otulania, chodzi o fiołek afrykański, czyli sępolię fiołkową (Saintpaulia ionantha) - mój ulubiony kwiat doniczkowy. Niestety ulubiony również przez kota, w zupełnie inny sposób... No, cóż, nie wszyscy mogą się oprzeć pokusie pluszowych listków, więc te niby-fiołki mogę posiadać jedynie w jakiejś umownej formie :) Na przykład frywolnie krótkiego liliowo-fioletowego naszyjnika, z ostatnimi w tym sezonie filcowymi kulkami.

Opuncja figowa albo szklane kulki z "Amelii"

2011-08-16T09:19:00.015+02:00

Obiecałam szklane kulki w oplocie z frywolitki i oto pierwsza z nich: największa* z kompletu do gry (nie do pogrywania) "w kulki". Jakie są zasady tej zabawy - nie wiem, bo nigdy się w nią nie bawiłam, ale w dzieciństwie zawsze marzyłam o całym mnóstwie kulek z zatopionymi wewnątrz kolorowymi mazajami i cieszeniu się ich widokiem. Wtedy nie udało mi się spełnić tej zachcianki i może dobrze - pamiętacie scenę z "Amelii" z pękającymi kieszeniami pełnymi kulek? To naprawdę przerażający moment... Nawet codzienne zanurzanie dłoni w kieszeni ze szklanym skarbem nie mogłoby mi wynagrodzić ewentualnego stresu związanego z taką dziecięcą tragedią.
Dlatego dużo później, kiedy weszłam w posiadanie owego tajemnego zestawu, zamknęłam go bezpiecznie w drewnianym pudełeczku z napisem Zakopane (darowałam sobie tylko chowanie w ścianie) i pozwoliłam na nabieranie mocy urzędowej. Aż wreszcie nadeszła ta właściwa chwila, kulki zaczynają otrzymywać nową funkcję i po "magicznej" przemianie staną się małymi wisiorkami-amuletami - same chronione kolczugą z koronki.

*3 cm średnicy

Chałwa

2011-08-15T11:35:00.015+02:00

Na wschód, na wschód i na południe... Według Wikipedii, chałwa to wyrób cukierniczy z karmelu oraz miazgi nasion oleistych pochodzący z Indii. Ale dla mnie chałwa to Bałkany, a konkretnie Bułgaria, bo tam właśnie zajadałam się tym włóknistym w konsystencji smakołykiem w wersji sezamowej i słonecznikowej. Nie był to suchy, kruszący się "batonik", lecz lekko ciągnąca (i wciągająca) słodycz, od której nie było łatwo się oderwać. To cecha wspólna z frywolitkami: jak już się zacznie - trudno przestać :)

Milka

2011-08-11T11:22:00.005+02:00

Niedaleko na wschód się przemieściłam (wirtualnie oczywiście), bo tylko do Szwajcarii, gdzie urodził się w 1797 roku Philippe Suchard - twórca marki "Milka". Tę czekoladę i jej charakterystyczne opakowanie z fioletową krową znają chyba wszyscy: nie jest ona może najbardziej ekskluzywna, ale jej mleczno-kakaowy* smak potrafi uwieść wielu. Ja ostatnio wolę bardziej wytrawną czekoladę z dodatkiem skórki pomarańczowej, ale to już zupełnie inna historia, w zupełnie innym kolorze...

* Stąd i nazwa: Milch + Kakao

Nugat

2011-08-09T12:27:00.019+02:00

Po powrocie z mórz południowych naszło mnie na bardziej swojskie klimaty, o ile można tak powiedzieć o nugacie... To przecież deser z francuskim rodowodem! Ale przyznają się do niego także Włosi (torrone) i Hiszpanie (turron). Ta cała słodycz stworzona jest z ubitych białek, do których wlewa się gorący syrop cukrowo-miodowy i ubija dalej w kąpieli wodnej, aż do otrzymania charakterystycznej ciągnąco-rwącej konsystencji. Do masy tej wrzuca się potem orzechy (włoskie, laskowe, arachidowe, pistacje) i migdały, wykłada wszystko na wafel i zamyka drugim, a po schłodzeniu kroi się zwilżonym nożem na małe czworokąty. I wtedy już można jeść to niebo, zamykające usta kulinarnym niedowiarkom! Można się spierać czy to ze względu na smak, czy konsystencję... Ale ja nugat uwielbiam, zresztą tak samo jak, bardziej Wschodni, marcepan.
Wychodzi na to, że z wyprawy na Południe wcale nie wróciłam, a tylko zeszłam na stały ląd :) I jak powiedział Maks*: "Kierunek - wschód! Tam musi być jakaś cywilizacja".

*Bohater filmu "Seksmisja"

Jagodzianka po południu

2011-07-29T10:20:00.014+02:00

W dalszym ciągu podróżujemy po morzach Południa, schodzimy także na ląd. Chyba możemy sobie znaleźć jakąś wyspę? A tam: tytułowa jagodzianka-marakuja, czyli passiflora, czyli męczennica jadalna albo granadilla purpurowa (uff, ta wielość nazw, a są jeszcze odpowiedniki w innych językach - też liczne...) roślina pochodząca z Ameryki Południowej, a obecnie uprawiana w wielu krajach tropikalnych. Ma słodko-kwaśne, orzeźwiające owoce, jagody właśnie. Po rozkrojeniu można wyjadać wnętrze łyżeczką, wydrążonym miąższem polać sobie ulubiony jogurt, albo udekorować nim deser Pavlova* (chociaż odbiega on kolorystycznie od prezentowanej bransoletki jak białe od czarnego). *Pavlova – deser australijski, rodzaj torcika bezowego udekorowanego bitą śmietaną i świeżymi owocami, najczęściej truskawkami, kawałkami brzoskwini bądź owocami kiwi (tako rzecze Wikipedia).

Bąbelki "water blue". Motyw #23

2011-07-28T09:10:00.007+02:00

Bajkowa podróż po morzach południowych powinna w pewnym momencie przybrać turkusowy odcień błękitu. Prawo skojarzeń :)
Taki właśnie kolor ma zawieszka do telefonu zrobiona z oplecionej frywolitką filcowej kulki. Myślę, że bąbelków powinno być więcej, aby efekt był bardziej widoczny i zrobię je, ale w kolorach wody z różnych szerokości geograficznych. Tych "nieziemskich" też.

El Dorado

2011-07-27T09:51:00.004+02:00

No, skoro objęłyśmy już kapitański mostek, to możemy wyruszyć w rejs, w podróż w poszukiwaniu frywolitkowego Eldorado. Ja już dawno rozpoczęłam przygotowania do tej wyprawy od zgromadzenia odpowiedniego sprzętu i materiałów. A znaleźć dobre, wytrzymałe nici metalizowane wcale nie było łatwo. Ale udało mi się i zakupiłam:
- niemieckie nici Metallic Madeira* No. 15 w kolorze Gold 27 (60% poliester, 40 % poliester metalizowany) - odcień miodowy, gładkie skręcone z trzech złotych spiralek owiniętych na białym "rdzeniu";
- tureckie nici firmy İPLİKSAN (skład pewnie podobny, ale nie opisany) - bardziej żółte, grubsze i lekko chropowate w dotyku, skręcane podobnie, ale na żółtym podkładzie.
Oba te kordonki (bo tak są też określane w sklepach internetowych) nadają się do frywolitek, ponieważ są wystarczająco gładkie i mocne i nie pękają podczas zaciągania kółeczek. Możliwe jest nawet prucie* robótki i dalsza praca tą samą nitką. Jedyne, co mi przeszkadza, to to, że na zaciągniętych słupkach ujawnia się kolor rdzenia.
Ale znając możliwości i ograniczenia "ekwipunku" można się udać na nieco krótszą eskapadę i zamiast od razu oczekiwać - jak konkwistadorzy - totalnego ozłocenia, zadowolić się złotawymi "przyusznymi dyndałkami", które (w dalszym ciągu pasując do kapitańskiego munduru) mogą być podstawą pirackiej stylizacji.

*o nich już kiedyś pisałam
*czyli, we frywolitkach, mozolne rozwiązywanie zaciągniętych supełków/słupków

Niebieskie jak Morze Czarne

2011-07-26T12:55:00.013+02:00

Morskie klimaty trzymają się mocno, tym razem w wersji czarno-błękitnej. Szklane matowe koraliki niemal świecą w tym połączeniu, więc dla ułatwienia dodałam im trochę słońca i zrobiłam mosiężne wykończenia (zapięcie bransoletki i pętelki w wisiorku). W efekcie wyszło coś pasującego doskonale do damskiego kapitańskiego uniformu :) Ahoj!

Morskie opowieści

2011-07-20T09:49:00.005+02:00

No i znowu "zestaw" na udane wakacje :)
W morskim klimacie, choć niekoniecznie na plażę - na przykład do długich szerokich spodni w stylu Marleny Dietrich (można zobaczyć podobne w stylizacjach na blogu Vintage Girl tu i tu). Oczywiście, jak przystało na marynarskie nawiązania, w kolorze granatu lub indygo do białej bluzki. Kompozycja kolorystyczna odrobinę szkolno-galowa, ale całość jednak zupełnie dorosła.

Owocowy koktajl

2011-07-15T18:14:00.005+02:00

Lato w pełni... W pełni "tropikalnego" szaleństwa pogodowego. No, może niezupełnie: nie ma ustalonych pór deszczowej i suchej. Występują niby naprzemiennie, ale dosyć nagle się zmieniają, kiedy tropikalny upał z dnia na dzień ustępuje pola jesiennym deszczom i spadkowi ciśnienia. A potem z powrotem. Kto może albo chłodzi się w domowych pieleszach (o ile się nie nagrzały), albo się w nich grzeje. Proponuję więc miętowo-limonkową lemoniadę z lodem lub gorące naleśniki z jagodową konfiturą :)

Grenada, Alhambra... Motyw #22

2011-07-08T09:14:00.008+02:00

Ten akurat komplet wykonałam z myślą o konkretnej osobie, bardzo wyjątkowej osobie. I, jak jej obiecałam, bransoletka jest bez koralików. Prawie... Naprawdę nie mogłam nie dodać tych maleńkich okruszków koloru, zwłaszcza że chciałam jakoś nawiązać do zdobienia kolczyków. Mam nadzieję , że zostanie mi to wybaczone :)

Bez, czyli lilak. Motyw #21

2011-07-07T09:40:00.011+02:00

Bzy kwitły w maju. A w zasadzie nie bzy*, tylko lilak pospolity (Syringa vulgaris L.) z rodziny oliwkowatych. Ale ponieważ inspiracje nie trzymają się "biochronologii" i nie mają określonych okresów wegetacyjnych, to bzowe skojarzenia dopadły mnie liliowo właśnie teraz :)

*bzy to roślina z zupełnie innej rodziny; należy do niej na przykład bez dziki (Sambucus L.)

Misz-masz

2011-07-05T15:14:00.009+02:00

Początek wakacji nie oznacza rozstania z rękodziełem. I właśnie z czółenkami do frywolitki wyprawiam się na wszelkie wojaże. W tych terenowych pracach nie pojawiają się koraliki, bo wożenie takiego drobiazgu ze sobą uważam za zupełnie niepraktyczne: występuje toto zazwyczaj w nieporęcznych pudełeczkach, rozsypuje się w najmniej odpowiednich momentach i w dodatku trzeba zabierać odpowiednich rozmiarów szydełka*... Nie, nie, to nie dla mnie. Tego lata powstaną więc kolorowe bransoletki, zakładki i inne - "niewymyślone" jeszcze przeze mnie - przedmioty niewymagające dodatkowych ozdób.
Ale na razie twórczość stacjonarna :)

*bo szydełko zamontowane w czółenku jest często, w stosunku do otworów w koralikach, za duże

Klucz do wakacji

2011-07-04T12:12:00.006+02:00

Wakacje się zaczęły! Chociaż nadal się uczę, to dawno przestałam być w wieku szkolnym i wakacje nie zaczynają się dla mnie od ostatniego dzwonka, lecz od początku lipca. To moment, kiedy mam już sprecyzowane plany wyjazdowe i wiem, co - oprócz wakacyjnego niezbędnika - spakuję do plecaka. I że zobaczę fale bijące o brzeg, a któregoś wieczoru w górach zagra dla mnie wiatr... Może to mało "odkrywcze", ale lubię miejsca, które znam. Powracanie do nich to dla mnie klucz do dobrych wakacji :)

Dereniówka. Motyw #20

2011-06-29T08:56:00.015+02:00

Trochę mroczne wyszło to połączenie krwistej czerwieni szklanych koralików i matowej czerni kordonka, ale mnie przypomina to raczej słodycz kandyzowanych owoców na podwieczorek. Chociaż, jak się kiedyś przekonałam, naprawdę dojrzałych owoców derenia wcale nie trzeba dosładzać.

Przepis na nalewkę

1 kg dojrzałych owoców derenia jadalnego
5 łyżek suszonych czarnych jagód
1 kg cukru
2 szklanki spirytusu 96%
2 szklanki czystej wódki

Owoce umyć, odsączyć i osuszyć. Dereń ponakłuwać i wraz z jagodami wsypać do słoja, po czym zalać alkoholem. Słój szczelnie zamknąć i postawić na słońcu lub w ciepłym miejscu na 4-6 tygodni. Co kilka dni nim potrząsać. Następnie zlać alkohol, a owoce zasypać cukrem i wymieszać. Słój szczelnie zamknąć i odstawić w ciepłe miejsce lub na słońce. Co jakiś czas potrząsać nim, by cukier dotarł do wszystkich owoców. Powstały syrop odcedzić, wymieszać z wcześniej zlanym wyciągiem alkoholowym i odstawić nalewkę do sklarowania na 7 dni. Następnie sklarowany płyn ściągnąć rurką, a osad przefiltrować i połączyć z nalewką, która musi dojrzewać co najmniej 5-6 miesięcy. Im dłużej stoi, tym jest aromatyczniejsza i smaczniejsza.
Źródło: Poradnik Domowy (za pośrednictwem Wikipedii)

Buon giorno! Motyw #19

2011-06-28T11:50:00.009+02:00

W zasadzie powinnam opublikować ten post nieco wcześniej, ale spędzałam czas na porannych rytuałach i tak mi on niepostrzeżenie "dopłynął" do południa... A tytuł jest po włosku, ponieważ kolorystyka poniższego kompleciku skojarzyła mi się z cappuccino i porannym wyjściem na kawę w jakieś kameralne miejsce - na przykład do miłej kawiarenki w Weronie*. Zna ktoś jakąś?
No, ale wracając do frywolitek, to muszę się przyznać (chociaż pewnie i tak nie dało się tego nie zauważyć), że odkąd Fox zamieściła na swoim blogu wideoinstrukcję wrabiania koralików wewnątrz zaciąganego kółeczka, to jest to moja ulubiona technika zdobienia wyrobów frywolitkowych...

*Może być inne włoskie miasto, miasteczko :)

Nowy nalot sów

2011-06-27T11:40:00.011+02:00

Noc świętojańska minęła i przyleciały nowe sowy makramowe. Czy to nie dziwne, że początek lata zwiastuje już jesień? Dni będą coraz krótsze i więcej czasu zostanie na nocne polowania na sny - te zrywające się teraz bijącym sercem i przerażonymi ślepkami, mysim szelestem w usychającej już trawie...

Haft kaszubski (szkoła wdzydzka)

2011-06-24T08:57:00.018+02:00

Haft kaszubski, jaki jest znany obecnie, miał swoje początki w haftach wykonywanych na zamówienie w klasztorach i szkołach przyklasztornych*. Na Kaszubach dwa takie klasztory, w Żukowie i Żarnowcu, powstały już w XIII wieku. "Powszechne było, że oprócz szat kościelnych zdobiono [tam] różne części kobiecych i męskich ubiorów świeckich" (Piskorz-Branekowa E., Polskie hafty i koronki. Zdobienia stroju ludowego, Warszawa 2005), między innymi czepce będące elementem stroju ludowego. W zdobieniach tych można dostrzec wpływy włoskie, francuskie, hiszpańskie, niderlandzkie i tureckie. O "nieludowym" pochodzeniu wykorzystywanych motywów świadczy, że są one typowe raczej dla haftów kościelnych, a także technika wykonania (nicią metalową, bajorkiem czy jedwabiem) i kolorystyka (złota, srebrna).
Działający na przełomie XIX i XX wieku we Wdzydzach, Teodora i Izydor Gulgowscy, przyczynili się do powstania kolorowego haftu kaszubskiego, który przez miejscową ludność został uznany za własny i związany tradycją z tym regionem. I, o ile wzory były w dalszym ciągu oparte na złotych haftach z czepców, o tyle kolorystyka została zmieniona i do dzisiaj składa pięciu barw: niebieskiej (w trzech odcieniach), zielonej, żółtej, czerwonej i czarnej.
"Z biegiem lat wyodrębniły się różniące się kolorystyką, używanymi ściegami i motywami odmiany haftu kaszubskiego, zwane szkolami. Należy jednak pamiętać, że proces ten nie zakończył się i trwa nadal, dlatego też możemy się spodziewać powstania nowych szkół i odmian haftu. Najbardziej znane i już w tej chwili historyczne szkoły to: wdzydzka, żukowska, pucka, wejherowska i tucholska" (tamże).

*Do szkół tych uczęszczały panny z domów szlacheckich, mieszczańskich i chłopskich.

Haft wykonałam na podstawie tablic z wzorem Bronisławy Plińskiej z Kościerzyny (z moją małą modyfikacją - dodałam serduszko wypełniające wzór od góry). Wyszywałam podwójną nitką muliny, ściegami: płaskim, sznureczkiem, arabskim ("cegiełka"), supełkami i krateczką.

Wakacyjny niezbędnik

2011-06-20T08:47:00.010+02:00

Trochę słońca, zabawa, spokojniejsze wieczory i dobra książka - to jest mi potrzebne, abym wakacje uznała za udane. A to jest zestaw, który dopełnia całości.

Fioletu kolejna odsłona

2011-06-10T09:09:00.004+02:00

Bez opowieści...

Landrynkowe oczka. Motyw #18

2011-06-09T09:07:00.008+02:00

I znowu skojarzenia "spożywcze": tym razem to odbicie wspomnień z dzieciństwa i dziecięcego zachwytu nad połyskliwą powierzchnią, przezroczystością materii. Tu jeszcze bez tajemniczego odwracania obrazu, bo koraliki są za mało kuliste. Ale to ten sam zachwyt, który sprawiał, że robiłam tzw. widoczki, oglądałam pod słońce lizaki z kwiatkiem i te częściowo zjedzone landrynki też*...

*Bo, jak pamiętacie, landrynki nienapoczęte są matowe :)

Koronkowa polewa jagodowa. Motyw #17

2011-06-08T08:57:00.007+02:00

Jakiś czas temu wyprawiałam się na koralikowe polowania na wyprzedażach biżuterii: w sklepowych lasach pełnych obrotowych stojaków wypatrywałam spośród innych interesujące mnie sznury korali i naszyjniki, i kupowałam je tylko po to, aby zaraz po przyjściu do domu rozłożyć ten barwny "pokot" na czynniki pierwsze, posegregować według koloru i rozmiaru i ułożyć (już jako trofea) w pudełku pełnym podobnych skarbów. Dzięki jednej z takich wypraw mógł teraz powstać ten komplet - szklane koraliki we frywolnej jagodowej koronce.

Deser na gorąco. Motyw #16

2011-06-07T09:10:00.009+02:00

Nawet w takie wieczory, kiedy temperatura przekracza "górą" wszelkie granice komfortu termicznego, można mieć ochotę na gorący deser, a nie na lody waniliowe. Choćby chodziło tylko o wersję kolorystyczną supłanego właśnie na żywioł frywolnego kompletu :)

Koszykówka

2011-06-06T09:33:00.019+02:00

Wiklinowe ścieżki robią się coraz szersze... Oto trzy koszyczki: okrągły z pałąkiem i mały owalny (ze zwykłym zakończeniem) oraz większy owalny z "okienkami" (i zakończeniem warkoczowym). Zrobione z wikliny przygotowanej wcześniej do wyplatania i namoczonej w celu uelastycznienia. Ale można pleść też z witek innych niż wiklinowe, także nieokorowanych świeżych - w zasadzie każdych, które dają się owinąć na dłoni i nie łamią się*. Polecam, ale uwaga: to wciąga!

*Na forum winiarzy można znaleźć ciekawy kurs wyplotu kosza na szklany balon.

Letnia sowa makramowa

2011-06-05T13:04:00.011+02:00

Zaczęło się: jeszcze nie to kalendarzowe, ale to zapowiadane "kolorowe lato". Już nie tylko turkusowe, ale i w innych żywych kolorach - przyleciało wieczorem z cichym łopotem sowich skrzydeł i zawisło u szyi wciąż uczepione małej gałązki. I tak zastygło w woskowanym sznurku wpatrzone w noc oczami ulepionymi z fimo. Na szczęście ten gatunek nie prowadzi wyłącznie nocnego życia i sprawdza się na miejskich wyprawach safari na pustynnym tle płóciennej sukienki. Takie sowie zwiastuny lata można "wyhodować" korzystając z internetowego podręcznika.

Idzie lato turkusowe... Motyw #15

2011-05-26T12:19:00.009+02:00

Jego pierwszym zwiastunem był filcowy kwiat, teraz kolej na frywolitkową bransoletkę z koralikami z termoutwardzalnej masy. Koraliki mają taką oto historię: dawno, dawno temu obejrzałam na kanale Discovery* film o wyrabianiu z gorącej cukrowej masy kolorowych cukierków z napisami i wzorkami. Potem natknęłam się na podobnie formowane koraliki fimo (m. in. na forum Craftladies) i zamarzyłam, że kiedyś sama takie ulepię. W końcu kupiłam fimo, zaopatrzyłam się w kawałek pleksi, okładkę od płyty CD, żyletkę i pełna zapału zabrałam się do pracy... No i te koraliki, które tu widać, są jak na razie pierwszymi i ostatnimi, jakie zrobiłam , bo na tyle starczyło mi tego zapału. I nawet przeprowadziły się ze mną w postaci niewypieczonych ruloników. Potem leżały dwa lata w lodówce, aż w końcu doczekały się na wypiek. Może nie są idealne, widać na nich ślady palców i mają nierówne brzegi, ale jestem zadowolona, że zrobiłam je sama :) I że do końca...

*W serii dokumentów "Jak to jest zrobione?"

Tapestry crochet (szydełkowanie kilimowe/gobelinowe)

2011-05-25T09:30:00.013+02:00

Woreczek wykonany szydełkiem z kordonka metodą zwaną tapestry crochet, która pozwala na wyrobienie jednakowego dwustronnego wzoru. Dzianina tak wykonana jest mniej elastyczna niż przy zwykłym szydełkowaniu, ponieważ wewnątrz rzędu prowadzona jest nić, która uniemożliwia rozciąganie. Znając jednak zalety i ograniczenia tej starej techniki można uzyskiwać naprawdę ciekawe efekty. Zresztą, zerknijcie na stronę pani Carol Ventury.

Kwiat dziki

2011-05-17T10:12:00.015+02:00

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

To nie było wszystko

Nie, to nie było wszystko, moi drodzy -
Jeszcze wam więcej pokażę.
To były tylko fiołki, stokrotki przy drodze...
Nie widzicie po mojej twarzy?

Jeszcze mi z serca wyrośnie kwiat dziki,
nie znamy w żadnym języku -
o płatkach ze słońca, a słupkach z muzyki -
z zapachem podobnym do krzyku! -

Tak, to nie było wszystko, moi drodzy.
Patrzałam właśnie do lustra.
To były tylko fiołki, stokrotki przy drodze -
nie widzicie po moich ustach?

Sekretne życie serwetek

2011-05-11T18:30:00.018+02:00

Zastanawiające, jak wiele radości sprawia mi samo dzierganie. O wiele już ciężej idzie mi doprowadzanie stworzonej robótki do stanu tak zwanej używalności, czyli pranie, "blokowanie" i prasowanie. A potem robienie zdjęć i ich obróbka, chociaż ograniczam się tylko do przycięcia obrazka do odpowiadającego mi kadru i wrzucenia podpisu. Na te właśnie "utrudnienia" chcę zrzucić winę za tak duże opóźnienie w pokazaniu tych dwóch serwetek, które powstały jeszcze w kwietniu.
Pajęczynka z kwiatkiem w środku jest pierwszą wersją denka dziecięcego czepeczka z poprzedniego postu. Okazała się jednak zbyt luźno dziergana i została porzucona na czas wykonania czepka, a potem zakończona w miarę "naturalnie", choć niezgodnie z zamysłem autora wzoru*.
Siatkową pajęczynką wykonałam (szydełkiem 0,75mm z kordonka Altin Basak 50) dzięki uprzejmości koleżanki, która pożyczyła mi do skopiowania serwetkę zrobioną dawno temu z równie dawno zagubionego schematu. Kopia wyszła daleka od oryginału, bo - czy to przez inną grubość nici, czy rozmiar szydełka - absolutnie nie chciała przyjąć formy ośmiokątna. Musiałam więc zadowolić się wersją sześciokątną, ale przynajmniej jak oryginał trzymającą się płasko powierzchni.

*Dane dotyczące pochodzenia wzoru zamieściłam w poście pt.:Baby bonnet.

Baby bonnet

2011-04-25T16:00:00.013+02:00

No i tak się stało, że na prośbę koleżanki, wykonałam mój pierwszy w życiu czepeczek do chrztu. Było to dla mnie duże wyzwanie, bo nie miałam przepisu na wykonanie czapeczki o takiej formie. Wzór samej koronki zaczerpnęłam z "Robótek ręcznych" 11/2006, ale - by urozmaicić nieco całość - kwiatki przy brzegu wykonałam w zmodyfikowanej przeze mnie wersji warstwowej.

Wiosną na spacerze...

2011-04-14T09:18:00.011+02:00

...można zapisywać w pamięci napotkane widoki. Dla ułatwienia powstał ten mały* szkicowy pamiętnik, z okienkiem ułatwiającym wybór kadru.

*10x10,5 cm

Wiosną na łące...

2011-04-13T12:29:00.007+02:00

... zakwitły bratki, fiołki i inne kwiatki. Zrobiło się tak miękko, ciepło i kolorowo, że można - leżąc na trawie - patrzeć, jak lecą klucze dzikich gęsi. I wplatać po odrobinie każdej z tych rzeczy w koszyczek pamięci.

Na wiklinowych ścieżkach

2011-03-28T10:09:00.014+02:00

Te miniaturki* to moje pierwsze plecionkarskie kroki - nie licząc pełnowymiarowego denka do koszyczka - i już nie mogę doczekać się ciągu dalszego. Na temat wikliny, czyli wierzby (w plecionkarstwie jest wykorzystywanych kilka jej gatunków), można znaleźć różnorodne informacje. Samo wikliniarstwo jest od tak dawna obecne w ludzkiej kulturze, że obrosło w legendy, przesądy, zwyczaje i powiedzonka (np. "pleść trzy-po-trzy"). Stało się także podstawą tkactwa. Widzicie osnowę i wątek, prawda?

*Większa ma 6,5 cm, mniejsza 6 cm średnicy.

Słodko-kremowe powtórki. Motyw # 14

2011-03-25T16:13:00.013+01:00

Według wykorzystywanego już wzoru zrobiłam nowe kolczyki - dla towarzystwa i kompletu do miodowej bransoletki.

Wyczółenkowałam także powtórkowy naszyjnik. Trochę z rozpędu i upodobania do tych opalizujących koralików, trochę dlatego, że mam już wobec niego prezentowe plany.

Koronka szydełkowa, crochet lace

2011-03-23T15:28:00.015+01:00

Serwetkę tę wydziergałam* ze Snehurki szydełkiem. Nazwa włóczki pasuje do wzoru jak ulał - wszak wszystkie płatki śniegu są właśnie sześcioramienne. Jednak moja koleżanka - znająca się na botanice - uparcie twierdzi, że jest to serwetka z poziomkami. To też ładne skojarzenie, prawda? I - ze względu na to, co za oknem - jakby bardziej na czasie. Ja tam jeszcze widzę "szczątkowe" ananasy i już w ogóle robi się gorąco ;)

*Według schematu zamieszczonego w gazetce "Moje robótki" nr 9/2008