Od ogółu do szczegółu...

Koronka frywolna to jedyna dobrze sfotografowana przeze mnie część dyplomu - o zdjęcia innych elementów będę prosić szkolnych mistrzów fotografii. Wszystko dlatego, że mój aparat postanowił* z prostokątnej ramy zrobić "coś" na kształt piłki do rugby i nie mam zdjęć własnej pracy poza zamieszczonymi w poprzednim poście zdjęciami z telefonu komórkowego... Na razie więc "w szczegółach" sama frywolitka, której wzór mam dzięki wpisowi Jon na jej blogu i podanym przez nią namiarom na koronkowy przepis. Oczywiście musiałam trochę pozmieniać, żeby dopasować wzór do założonego przeze mnie kształtu i wymiarów (30x20cm): dlatego dodałam wypełnienie środka i rządek brzegowy na obu krótszych bokach (pomijając jednocześnie ostatnie okrążenie z przepisu). Koronkę wiązałam z nici Ada 5 (Ariadna) o grubości 40 tex w kolorze 407. I to wszystko w czterech egzemplarzach, które najbardziej mi się podobały ułożone razem - jeden na drugim :)

*No, dobra, fotografem prawdziwym, to ja nigdy nie będę, bo mi się "rąbek spódnicy baletnicy" zawsze gdzieś zaplącze i nie ma co przerzucać odpowiedzialności na aparat...

Krótko po przerwie - dyplom

Dyplom obroniony, egzaminy końcowe już za mną, dwuletni kurs instruktorski ukończony! 

Na zdjęciach moja praca praktyczna - karkołomne połączenie w jeden duży obiekt* tkaniny z fakturą, paneli wiklinowych i koronki frywolitkowej. Pomysł na ów tryptyk przyszedł mi do głowy rok temu i wydawał mi się wtedy idealnym rozwiązaniem. Jednak im bardziej zaawansowane były prace, tym bardziej obawiałam się efektu końcowego. Ale odwrotu nie było - nie przewidziałam innej możliwości zaprezentowania wszystkich elementów, jak po zamontowaniu we wspólnych ramach**. A prace montażowe trwały do późnych godzin nocnych... Tu chcę podziękować Koleżankom i Kolegom, którzy w tych działaniach pomagali i wspierali dobrym słowem! Na ich cześć okrzyk należy wznieść: hip-hip hurra, niech żyją absolwenci ULRA!

Na szczęście, całość została przyjęta przez opiekunów merytorycznych i komisję egzaminacyjną. Praca teoretyczna (diagnoza środowiska lokalnego i projekt społeczno-kulturalny) także została obroniona.

* Wymiary całkowite złożonego obiektu to 160cm długości i 120cm wysokości.
**Ramy te wykonali pan Edwin z synem - stolarze z Nagórzan!

Przerwa

Przerwa trwa...

Ale to nie tak, że nic nie robię. Działam i to bardzo intensywnie,
żeby wykończyć prace szkolne.

To już "ostatnia prosta", bardzo wyczerpująca, tuż przed metą. 

Ścigam się sama ze sobą, a ciągle jeszcze dużo pracy przede mną :)

Cóż, zawsze jakoś tak na koniec wychodzi, ale mam nadzieję,
że za dziesięć dni będę się mogła pochwalić 

(trzymajcie mocno kciuki przez cały przyszły tydzień,
a najmocniej 23 czerwca!!!).

Zabrzmiało tajemniczo, więc dla rozwiania tej aury 

zapraszam na nową stronę szkoły (o której mowa) 

i do obejrzenia zeszłorocznych prac dyplomowych.

Opowieść z Dzikiego Wschodu (cz.2) - krajka

Oto wełniana krajka, która powstała na szkolnych warsztatach* tkania na tabliczkach. Jej wzór jest wynikiem konsekwentnie powtarzanej pomyłki - według mojego projektu miał bowiem przedstawiać romby :) Sam wzór i układ kolorów można zaprojektować i jest to tak przyjemne, jak późniejsze tkanie. Gorąco polecam! 

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o tej technice, to odsyłam do postu na blogu Dorartthei, lub własnych poszukiwań internetowych pod hasłami: tablet lub card weaving. Ja na razie wracam do kończenia prac dyplomowych. To jeszcze potrwa, niedługo, ale jednak...

Wybaczcie jakość zdjęcia po lewej - jest zrobione aparatem telefonu...

*ULRA w Woli Sękowej k/Sanoka

Opowieść z Dzikiego Wschodu (cz.1) - tabliczki do tkania (Tablet Weaving)

Jak tak patrzę na kilka ostatnich postów, to wychodzi mi na to, że pokazuję w nich same szkolne prace. Tym razem też nie będzie inaczej, bo oto przed Wami dębowe tabliczki do tkania! Wykonane w ramach zajęć z form użytkowych: obrabiane dłutem, szlifierką, wiertarką i papierem ściernym. A potem wykończone farbami akrylowymi i poliakrylowym lakierem. I pewnie nie będą to ostatnie tabliczki, jakie zrobiłam, bo już mi się marzy zestaw większy niż tych 10 sztuk i wykonany ze sklejki o możliwie najmniejszej grubości... Marzy mi się, bo widziałam jakie to daje możliwości. O, na przykład, tutaj. Ale to dopiero w wakacje :)

W następnym poście pokażę efekty mojej pracy z tabliczkami.

15. Sznurkowe opowieści - Błękitny filigran

Ta bransoleta to moja szkolna praca i kolejna wariacja na temat biżuterii z ceramiką. Oczywiście znowu we frywolitce i to podwójnej: na sznurkową bazę - ze szkliwionymi kobaltową glazurą koralikami - nałożyłam filigran z błękitnego kordonka (Garden to był chyba...). Nic dodać, nic ująć :)

Yoyo, jo-jo! O, yeah :)

Nigdy w życiu nie przypuszczałam, że będę robić broń!!! No, dobra, żartowałam :) 

Zabawkowe jojo prawdopodobnie wywodzi się od dawnej filipińskiej broni, z którą polowano na nadrzewne zwierzęta... Cóż, trudno mi zweryfikować tę informację, ale nie byłby to pierwszy przypadek, kiedy rzeczy zmieniają swoje przeznaczenie i miejsce w kulturze. Z drugiej strony jojo było podobno znane w Chinach, a już na pewno w starożytnej Grecji w V wieku przed Chrystusem. Ach, dawni przedstawiciele ewolucjonizmu i dyfuzjonizmu (w etnografii) mieliby tu pole do popisu i możliwość przedstawienia swoich teorii na tym pięknym sklejkowym przykładzie:)))

To konkretne jojo jest zrealizowaniem, w ramach szkolnych zajęć z form użytkowych, moich dziecięcych marzeń o posiadaniu tej kieszonkowej zabawki. I to wydaniu klasycznym, czyli bez łożyska umożliwiającego wykonywanie różnych "ewolucji" w 5 stylach... Za to ze sklejki, toczonego kołeczka*, farb akrylowych i takiegoż lakieru oraz sznurka skręcanego własnoręcznie z kordonka Ada 5 (Ariadna) w kolorze 404.

* Serdecznie dziękuję mojemu Teściowi za pomoc w zamontowaniu rzeczonego kołeczka :)